
به گزارش خبرنگار تابناک از استان تهران، نگرانی شهروندان پردیس از شیوع بیماریهای مشترک مانند هاری و افزایش حملات سگهای ولگرد به کودکان و سالمندان، در حالی که کارشناسان تأکید دارند عقیمسازی هدفمند و مدیریت پسماند، تنها راهکار علمی و پایدار برای مهار این بحران است.
وعدههای افزایش ظرفیت؛ واقعیت یا فرار رو به جلو؟
شهردار پردیس به تازگی از افزایش ظرفیت مرکز نگهداری حیوانات بلاصاحب به ۴۵۰ قلاده خبر داده است. رقمی که در نگاه اول میتواند امیدوارکننده باشد، اما پرسش اینجاست که با توجه به جمعیت رو به رشد سگها در سطح شهر، این عدد چه نسبتی با حجم واقعی معضل دارد؟
اعلام هزینههای ماهیانه میلیاردی برای نگهداری تعداد محدودی سگ، در شرایطی که شهروندان همچنان از حملات گلهای و سقوط یک شهروند از ارتفاع ۴ متری بر اثر فرار از حمله سگها خبر میدهند، این پرسش را قوت میبخشد که آیا منابع مالی صرفشده، پاسخگوی نیازهای واقعی شهر است یا صرفاً اقدامی ظاهری برای پاسخ به مطالبات عمومی؟

نقش سازمانهای مردمنهاد؛ فرصتی مغفول مانده
در این میان، غیبت جدی و هدفمند سازمانهای مردمنهاد و حامیان حیوانات در فرآیند تصمیمگیری و اجرا به چشم میخورد. تجربه استانهایی مانند آذربایجان شرقی که با ایجاد پناهگاههایی با مشارکت سمنها و خیرین، گامهای مؤثری در این زمینه برداشتهاند، نشان میدهد که رویکرد مشارکتی و مردمی، نه تنها به کاهش هزینههای شهرداری کمک میکند، بلکه میتواند راهکارهای انسانیتر و مؤثرتری را نیز به همراه داشته باشد.
اما به نظر میرسد در پردیس، این ظرفیت عظیم یا نادیده گرفته شده و یا به حاشیه رانده شده است و صرفاً به بازدیدهای تشریفاتی و اظهارات کلی از سوی مسئولان بسنده میشود.

فقدان برنامهریزی اصولی؛ از عقیمسازی تا مدیریت پسماند
کارشناسان معتقدند که رویکردهای مقطعی و صرفاً مبتنی بر جمعآوری، راهگشا نیست و باید به دنبال راهکارهای ریشهای و پایدار بود. اجرای برنامههای منسجم عقیمسازی با کمک دامپزشکی، مدیریت اصولی پسماندها برای حذف منابع غذایی این حیوانات و فرهنگسازی برای جلوگیری از رهاسازی سگهای خانگی، از جمله مواردی است که غفلت از آنها، این چرخه معیوب را تداوم میبخشد.
در حالیکه مسئولان همچنان به افزایش ظرفیت مراکز نگهداری میبالند، شهروندان در خیابانهای پردیس هر روز صحنههای جدیدی از ناامنی و نگرانی را تجربه میکنند.

جمعبندی و پیشنهادها
آنچه از مجموع گزارشها و اظهارنظرها برمیآید، وجود یک شکاف عمیق میان اقدامات انجامشده و انتظارات شهروندان است. افزایش روزافزون جمعیت سگهای بلاصاحب و بروز حوادث ناگوار، نشان میدهد که رویکردهای فعلی پاسخگوی این بحران فزاینده نیست.
واقعیت تلخ این است که نه ظرفیت ۴۵۰ قلادهای مرکز نگهداری، پاسخگوی جمعیت رو به رشد این حیوانات است و نه رویکرد صرفاً جمعآوری، راهگشای این معضل خواهد بود.
در این میان، انجمنهای حمایت از حیوانات میتوانند نقشی کلیدی و تعیینکننده ایفا کنند. این تشکلها با دارا بودن نیروهای دلسوز و متخصص، میتوانند در کنار شهرداری، راهکارهای عملیاتی و انسانیتری مانند عقیمسازی هدفمند، واکسیناسیون، فرهنگسازی و حتی تأمین بخشی از هزینههای نگهداری را به عهده گیرند.
تجربه موفق بسیاری از شهرهای کشور نشان داده است که مشارکت سمنها، هم به کاهش هزینههای شهرداری میانجامد و هم به دلیل رویکرد عاطفی و تخصصی این نهادها، مقبولیت اجتماعی بیشتری دارد.

پیشنهاد میشود شهرداری پردیس:
۱. نسبت به تشکیل کارگروه مشترک با حضور انجمنهای حمایت از حیوانات، دامپزشکی و محیطزیست اقدام کند تا ضمن بهرهمندی از نظرات کارشناسی، راهکارهای جامع و عملیاتی تدوین شود.
۲. برنامه عقیمسازی انبوه و هدفمند را در دستور کار قرار دهد و این مهم را با مشارکت سمنها و کلینیکهای دامپزشکی به پیش ببرد تا جمعیت سگها به مرور کنترل شود.
۳. سامانهای برای گزارشدهی و پیگیری موارد مشاهده سگهای بلاصاحب راهاندازی کند تا شهروندان بتوانند بهصورت مستقیم و شفاف، وضعیت مناطق مختلف را به اطلاع مسئولان برسانند.
۴. مدیریت پسماند و دفع اصولی زبالهها را جدی بگیرد تا یکی از مهمترین منابع غذایی سگهای بلا صاحب از بین برود.
تا زمانی که برنامهای جامع، علمی و مبتنی بر مشارکت مردمی جایگزین اقدامات شعاری و افزایش ظرفیتهای بینتیجه نشود، باید منتظر ماند و دید که آمار سگگزیدگی و نگرانی شهروندان، تا کجا پیش خواهد رفت و چه زمانی، وعدههای رنگارنگ مسئولان به عمل و نتیجه ملموس بدل خواهد شد.
انتهای پیام/